پلی اتیلن اولین بار در سال 1922 توسط شرکت انگلیسی ICI سنتز شد. در سال 1933، شرکت انگلیسی Bnemen Chemical Industries کشف کرد که اتیلن می تواند تحت فشار بالا پلیمریزه شود و پلی اتیلن را تشکیل دهد. این روش در سال 1939 صنعتی شد و معمولاً به روش فشار بالا معروف است. در سال 1953، کی. این روش در سال 1955 توسط شرکت آلمانی فدرال Hoechst که معمولاً به عنوان پلی اتیلن کم فشار شناخته می شود، وارد تولید صنعتی شد. در اوایل دهه 50، شرکت نفت فیلیپ از ایالات متحده کشف کرد که با استفاده از ژل آلومینیوم اکسید کروم-سیلیکا به عنوان یک کاتالیزور، اتیلن می تواند تحت فشار متوسط پلیمریزه شود و پلی اتیلن با چگالی بالا را تشکیل دهد و در سال 1957 به تولید صنعتی دست یافت. در دهه 60، DuPont کانادا شروع به ساخت پلی اتیلن با چگالی کم از اتیلن و الفین در محلول کرد. در سال 1977 شرکت یونیون کاربید ایالات متحده و شرکت شیمیایی داو به طور متوالی از روش کم فشار برای ساخت پلی اتیلن کم چگالی به نام پلی اتیلن کم چگالی خطی استفاده کردند که روش فاز گازی شرکت یونیون کاربید مهمترین آنها بود. پلی اتیلن کم چگالی خطی دارای خواص مشابه با پلی اتیلن کم چگالی است، اما برخی از ویژگی های پلی اتیلن با چگالی بالا را با مصرف انرژی پایین در تولید ترکیب می کند، بنابراین بسیار سریع توسعه یافته و به یکی از جالب ترین مواد مصنوعی جدید تبدیل شده است. رزین ها
فناوری اصلی روش کم فشار در کاتالیزور نهفته است. سیستم TiCl4-Al (C2H5)3 که توسط Ziegler در آلمان اختراع شد، اولین نسل از کاتالیزورهای پلی الفین است، با راندمان کاتالیزوری پایین و حدود هزاران گرم پلی اتیلن در هر گرم تیتانیوم. در سال 1963، شرکت سولوای بلژیکی پیشگام نسل دوم کاتالیزور با ترکیب منیزیم به عنوان حامل، با بازده کاتالیزوری ده ها هزار تا صدها هزار گرم پلی اتیلن در هر گرم تیتانیوم بود. استفاده از کاتالیزورهای نسل دوم نیز نیاز به عملیات پس از تصفیه برای حذف بقایای کاتالیست را از بین می برد. بعدها، کاتالیزورهای با راندمان بالا در فاز گاز توسعه یافتند. در سال 1975، شرکت گروه مونت ادیسون ایتالیا کاتالیستی ساخت که می تواند مستقیماً پلی اتیلن کروی بدون دانه بندی تولید کند که به کاتالیزور نسل سوم معروف است که تغییر دیگری در تولید پلی اتیلن با چگالی بالا است.
