Jan 05, 2023 پیام بگذارید

فرآیند تولید پلی اتیلن

پلی اتیلن را می توان با توجه به فشار پلیمریزاسیون به روش فشار بالا، روش فشار متوسط ​​و روش فشار کم تقسیم کرد.
روش پرفشار برای تولید پلی اتیلن با چگالی کم استفاده می شود، این روش زود توسعه یافت و پلی اتیلن تولید شده با این روش حدود 2/3 کل پلی اتیلن تولیدی را به خود اختصاص داده است، اما با توسعه فناوری تولید و کاتالیزورها، نرخ رشد آن به مراتب از روش کم فشار عقب مانده است. روش کم فشار از نظر روش های اجرای آن شامل روش دوغاب، روش محلول و روش فاز گاز می باشد. روش دوغاب عمدتاً برای تولید پلی اتیلن با چگالی بالا استفاده می شود، در حالی که روش محلول و روش فاز گاز نه تنها می تواند پلی اتیلن با چگالی بالا تولید کند، بلکه پلی اتیلن با چگالی متوسط ​​و کم نیز تولید می کند که به عنوان پلی اتیلن با چگالی کم خطی نیز شناخته می شود. با افزودن کومونومرها فرآیندهای مختلف فشار پایین به سرعت در حال توسعه هستند.


روش فشار بالا
روش پلیمریزاسیون اتیلن به پلی اتیلن با چگالی کم با اکسیژن یا پراکسید به عنوان آغازگر. اتیلن پس از فشرده سازی ثانویه وارد راکتور می شود، تحت فشار 100 تا 300 مگاپاسکال، دمای 200 تا 300 درجه و آغازگر به پلی اتیلن تبدیل می شود و واکنش دهنده ها با کاهش فشار جدا می شوند، به طوری که اتیلن واکنش نداده بازیافت و بازیافت می شود و پلی اتیلن مذاب پس از افزودن افزودنی های پلاستیکی اکسترود و دانه بندی می شود.


دو نوع راکتور پلیمریزاسیون استفاده می شود: راکتورهای لوله ای (طول لوله تا 2000 متر) و راکتورهای کتری. نرخ تبدیل یک طرفه فرآیند لوله‌ای 20 درصد تا 34 درصد است و ظرفیت تولید سالانه یک خط 100 کیلوگرم است. نرخ تبدیل یک طرفه فرآیند روش کتری 20 درصد تا 25 درصد است و ظرفیت تولید سالانه یک خط 180 کیلوگرم است.


روش کم فشار
سه نوع روش دوغاب، روش محلول و روش فاز گاز وجود دارد، به جز روش محلول، فشار پلیمریزاسیون زیر 2 مگاپاسکال است. مراحل کلی شامل آماده سازی کاتالیزور، پلیمریزاسیون اتیلن، جداسازی پلیمر و دانه بندی می باشد.
(1) روش دوغاب: پلی اتیلن حاصل در حلال ها نامحلول است و دوغاب است. شرایط پلیمریزاسیون روش دوغاب ملایم و کارکرد آسان است و آلکیل آلومینیوم معمولاً به عنوان فعال کننده، هیدروژن به عنوان تنظیم کننده وزن مولکولی و راکتور کتری بیشتر استفاده می شود. دوغاب پلیمری از کتری پلیمریزاسیون توسط کتری فلاش و جداکننده گاز-مایع به خشک کن پودر و سپس به دانه بندی منتقل می شود. فرآیند تولید همچنین شامل بازیابی حلال، تصفیه حلال و مراحل دیگر است. با استفاده از ترکیبات مختلف کتری های پلیمریزاسیون به صورت سری یا موازی می توان محصولاتی با توزیع وزن مولکولی متفاوت به دست آورد.
(2) روش حل: پلیمریزاسیون در حلال انجام می شود، اما اتیلن و پلی اتیلن در حلال حل می شوند و سیستم واکنش یک محلول همگن است. دمای واکنش (بیشتر یا مساوی 140 درجه) و فشار (4 ~ 5 مگاپاسکال) بالا است. با زمان پلیمریزاسیون کوتاه، شدت تولید بالا مشخص می شود و می تواند پلی اتیلن با چگالی بالا، متوسط ​​و کم تولید کند که می تواند خواص محصول را بهتر کنترل کند. با این حال، پلیمر به دست آمده با روش محلول دارای وزن مولکولی کم، توزیع وزن مولکولی باریک و محتوای جامد کم است.
(3) روش فاز گاز: اتیلن در حالت گازی پلیمریزه می شود و معمولاً از راکتور بستر سیال استفاده می شود. دو نوع کاتالیزور کروم و تیتانیوم وجود دارد که توسط مخزن ذخیره به بستر اضافه می شود و چرخه اتیلن با سرعت بالا برای حفظ سیال شدن بستر و جلوگیری از گرمای پلیمریزاسیون استفاده می شود. پلی اتیلن حاصل از ته راکتور تخلیه می شود. فشار راکتور حدود 2 مگاپاسکال و دما 85 تا 100 درجه است. روش فاز گاز مهمترین روش پلی اتیلن با چگالی کم نوع خط تولید است و روش فاز گاز فرآیندهای بازیافت حلال و خشک کردن پلیمر را حذف می کند و 15 درصد سرمایه گذاری و 10 درصد هزینه های عملیاتی را نسبت به روش محلول صرفه جویی می کند. این 30 درصد از سرمایه گذاری روش سنتی فشار بالا و 1/6 از هزینه عملیاتی است. در نتیجه به سرعت توسعه یافته است. با این حال، روش فاز گاز از نظر کیفیت و تنوع محصول باید بیشتر بهبود یابد.


روش فشار متوسط
یک کاتالیزور مبتنی بر کروم که بر روی سیلیکاژل بارگذاری شده است در یک راکتور حلقه ای برای پلیمریزه کردن اتیلن در فشار متوسط ​​برای تولید پلی اتیلن با چگالی بالا استفاده می شود.
پردازش و کاربرد: می تواند با قالب گیری دمشی، اکستروژن، قالب گیری تزریقی و سایر روش ها پردازش شود و به طور گسترده در ساخت فیلم ها، محصولات توخالی، الیاف و محصولات متفرقه روزانه استفاده می شود. در تولید واقعی، به منظور بهبود پایداری پلی اتیلن در برابر اشعه ماوراء بنفش و اکسیداسیون و بهبود عملکرد پردازش و استفاده، باید مقدار کمی از افزودنی های پلاستیکی اضافه شود. جاذب های معمول ماوراء بنفش O-hydroxybenzophenone یا مشتقات آلکوکسی آن و غیره هستند، کربن سیاه یک محافظ عالی در برابر اشعه ماوراء بنفش است. علاوه بر این، آنتی اکسیدان ها، روان کننده ها، رنگ ها و غیره برای گسترش دامنه کاربرد پلی اتیلن اضافه می شوند.

 

ارسال درخواست

صفحه اصلی

تلفن

ایمیل

پرس و جو